Outros maios: Antón Avilés de Taramancos

De onde, cazador invisivel,

Tensas o arco agora?

Sinto só ardentía

Queimando-me na entraña:

A tua frecha vai medindo

Os instantes que doa.

O tempo non é, acaso,

O túnel no que entro

Devagariño para a eternidade?

Antón Avilés de Taramancos foi un poeta do mundo. Un poeta coa terra vivida no mais fondo do Amazonas, en pleno contacto con aquel universo tan rico, tan fermoso, tan tráxico, no que os homes, homes que el coñeceu, reducían as cabezas dos seus inimigos cando os capturaban. Seres que sabían de outras deidades que tiñan máis que ver co sentir, co latexar da terra, co latexar dos habitantes selváticos. Así mo contou cando tivemos ocasión de conversar. Mágoa que algunhas daquelas conversas, as que tiveran lugar nun plató de televisión, se perderan para sempre por culpa dun ignorante con mando que agora non ven a conto, pero que algún día virá.

Este poeta noiés foi honrado co Día das Letras Galegas de 2003 co que en Galicia fomos quen de facer dunha de “indios” algo noso. Quen coñecera máis a fondo a Avilés de Taramancos poderá aportar máis matices na súa honra; eu sinto aínda aquela voz respectuosa, peculiar, que debagaba devagar as palabras, como querendo sempre pronunciar a palabra exacta para ilustrar o seu pensamento.

Lin os “Cantos caucanos” e “As torres no ar” pero, por mor do rebumbio actual da miña biblioteca, traio aquí outro caderno de poemas, “Última fuxida a Harar”, máis doado de atopar; un libro dedicado a Miguel Anxo Fernán-Vello porque é como pasar un facho de man en man. De poeta a poeta. Así pasou esta obra póstuma do pequeno gran home de Noia.

Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *