Outros maios: Roberto Vidal Bolaño

A noite da derradeira batalla,

Os ventos desta encrucillada

Tinxíronse co sangue de aqueles

Que escolleran facer da morte

Afirmación de liberdade.

Impresionoume cando, en Ribeira, durante as festas dun verán, alí estaba Percival. Moita xente nas rúas, moito balbordo, mais nunha esquina da praza e rodeado dun par de centos de persoas, o silencio, a atención. So se sentía a voz de Percival, a voz de Roberto Vidal Bolaño, a voz e a figura dun Roberto Vidal Bolaño vivindo a liberdade de soñar nun verde claro do bosque. Impresionante! Como actor, como director, como adaptador, neste caso do texto de Xosé Luís Méndez Ferrín.

A Roberto dedicáronlle o Día das Letras Galegas do ano 2013. Ao Roberto dramaturgo debémoslle obras extraordinarias que, con certeza, o paso do tempo vai ir glorificando e colocando no máis alto do Olimpo, moito máis arriba do Xardín das Arbres Outas. Obras como o “Laudamuco, Señor de Ningures”, “Saxo tenor” ou “As Actas escuras” son un bo exemplo. Como tamén o é “Bailadela da morte ditosa”, unha obra que dedicou “a todos os que aínda saben facer da morte afirmación de liberdade”.

Con Roberto Vidal Bolaño aprendín moito da vida, do teatro, do teatro galego, de Compostela, da amizade. Sentino falar coa súa voz grave e persoal, abraiante, dramática, de boleros, de jazz, de Xelmírez, das rúas de Compostela e dos seus fantasmas, todo iso entre copa e copa, entre sorrisos compartidos con amigos, con aquel puñado do Dado Dadá que, intramuros, botaba por fóra.

Roberto, como todos aqueles, mulleres e homes da Compostela latexante, fomos amigos sen necesidade de vermos de cotío. A súa morte rouboume a posibilidade de seguir aprendendo, de seguir rindo con aquel home mangallón que metía medo, se non o coñecías, e que era a pura reencarnación de Percival, Xelmírez, e non sei cantos máis, camiñando na compaña dos seus pensamentos polas rúas da súa Compostela amada ou baixo dos soportais.

Un día negro, de rabia, de cataclismo vital, foi a primeira persoa amiga coa que me crucei pola rúa. Con so dúas palabras, “ven comigo” pechou as portas do inferno, separou as nubes e deixou que o sol saíra outra vez para min. Lembreillo por derradeira vez en soidade, el e mais eu enriba do escenario, con luz cenital que remarcaba o nariz vermello que levaba posto, eu de pe, el deitado tal largo como era no seu cadaleito. El respondeu con toda a forza da súa expresión, nun derradeiro estertor: Viva o teatro! Viva o teatro galego!

 

Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *